I. Het Experiment

II. De tekst van Genesis 1:1-2:4 ........................................................................... 1

10. Is voor de Bijbel de hemel een "firmament"? .................................................... 12

11. De oorsprong en de verspreiding der landplanten ............................................ 13

12. Hechtte God zon, maan en sterren aan het firmament? ................................... 14

13. De levende zielen van de zee en van het vaste land ........................................ 15

14. De toebereiding en schepping van de mensheid .............................................. 16

15. De drie scheppingsdaden in Genesis 1 ............................................................ 17

16. Wat betekent het Bijbelse begrip "aard"? ......................................................... 18

17. Nog drie beschouwingen .................................................................................. 19

III. 1. Is Genesis 2:5 e.v. een "tweede Scheppingsverhaal"? ..................................... 20

2. Was Adam de eerste mens? / Een tegenwerping ............................................ 23

3. Werd Adam uit leem gekneed ? ....................................................................... 24

4. Het tot leven brengen van Adam ...................................................................... 26

5. Vergelijking van Bijbel en natuurwetenschappen ............................................. 27

IV. De Bijbel: Godswoord of mensenwoord ? ........................................................ 29

Er worden veel redenen naar voren gebracht, waarom God niet kan en niet mag bestaan: de kruistochten, de Inquisitie, het onrecht in de wereld en zo voort. Er wordt veel over God nagedacht en tengevolge daarvan bestaat er een nauwelijks te overzien aantal verschillende meningen over Hem. Er is siechts een uitweg: luisteren naar wat God Zelf in Zijn woord over Zichzelf en Zijn schepping zegt. Voor veel mensen is hierbij echter een struikelblok dat ze ernstig aan de geloofwaardigheid van de Bijbel twijfelen. Is niet reeds het begin ervan een sprookje, dat een denkend mens onmogelijk kan geloven?

Zou God de zon werkelijk pas drie dagen na het licht geschapen en daarna de sterren aan het "firmament" gehecht hebben? Zulke en overeenkomstige bezwaren weerhouden menigeen zich nader met dit boek bezig te houden. Het hier volgende onderzoek heeft derhalve tot doel het vertrouwen in de heilige Schrift als Gods Woord te bevorderen. Dit dient te gebeuren door, zo mogelijk zonder vooroordelen, de eerste hoofdstukken van de Bijbel te beschouwen. De bedoeling is dat - voor iedereen controleerbaar - uiteengezet wordt dat de verslaggeving in de Bijbel niet uit door mensen verzonnen sprookjes en sagen bestaat. In zoverre gaat het hierbij voor de lezer, vooral voor de niet "bijbelvaste" lezer, in zekere zin om een experiment: hij neemt de Bijbel, bij wijze van proef, nu eens serieus - zo als deze geschreven is - en bekijkt wat voor gevolgen dat heeft. Daarvoor is een zekere openheid nodig, zodat men de uitspraken niet a priori als louter mensenwerk af doet. Iedereen kan tenslotte het resultaat van het experiment met zijn eigen kennis vergelijken en conclusies trekken m.b.t. zijn instelling ten opzichte van de Bijbel en tot God.

Om een vergaande objectiviteit zo veel mogelijk te waarborgen dienen bij het onderzoek van de verschillende teksten niet allerlei theologische of philosofische doctrines en theorieen betrokken te worden. Integendeel, alleen de Bijbel zelf moet de basis voor de uitleg of interpretatie vormen. Daarbij bieden drie benajeringen de helpende hand:

Bij de taalwetenschap is dit een onderdeel dat de oorsprong en de grondbetekenis van woorden onderzoekt. Om achter de betekenis van een uitdrukking te komen zoekt men dus naar de wortel waaruit die is voortgekomen of naar het werkwoord waaruit het zelfstandig naamwoord is ontwikkeld. Ook vergelijkingen met verwante talen kunnen uitsluitsel geven. Wij hebben gebruik gemaakt van Standaard-woordenroeken.

Om de betekenis van een woord precies na te gaan raadplegen we de Konkordantie (Lat.: concordantia = overeenkomst) waar we alle passages vinden waarin dat woord in de Bijbel voorkomt. Wanneer die teksten goed worden bekeken, wordt daarmee een helder licht op het woord in kwestie geworpen en paal en perk gesteld aan willekeurig-menselijke interpretaties.

Een bijbeltekst uit zijn verband gehaald kan gemakkelijk tot verkeerde conclusies leiden. Dit is de reden dat wij bijzondere aandacht zullen schenken aan het tekst-verband.

Eerst citeren we de tekst van Genesis 1:1-2:4. De opschriften voegen wij ertussen vanwege de structuur.

Opgemerkt moet worden dat de voor u liggende uitwerking slechts een ruwe samenvatting is van delen van het boek: "SCHoPFUNG & EVOLUTION - Der Originaltext der Bibel und die Erkenntnisse der Naturwissenschaft" von Armin Held - in German and in English:

de opeenvolgingen van de geslachten

Zo ziet het eerste vers van de Bijbel in de Hebreeuwse grondtekst eruit. M< leest van rechts naar links, wat dan ongeveer zo klinkt:

Daar de wetenschap - in elk geval tot nu toe - geen uitspraken kan doen ovi de oorsprong van het Universum zijn er in principe wel twee soorten van "geloven of men neemt aan dat het heelal reeds altijd bestaat en ook steeds bestaan zs 6f men gelooft aan een niet-materialistische, dus van de "andere" zijde geThsti eerde oorsprong van het Universum. Men kan echter in zoverre zeggen: de ove grote meerderheid van de toonaangevende wetenschapsmensen is ervan overtui« dat het heelal een begin gehad heeft, al kunnen de meningen over het verloi van de ontwikkeling uiteenlopen. Zo neemt men hedentendage aan, dat het unive sum een ouderdom van ongeveer twintig miljard, tenminste echter van tien miljai jaar heeft.

Onafhankelijk daarvan verklaart de Bijbel, dat het heelal een begin had, wa, in het geschapen werd. Het woord Gods onderscheidt deze schepping, het gewo dene, duidelijk van de Schepper, God:

God is de Zijnde, die in tegenstelling tot de schepping, niet verändert:

Tenslotte zij er nog op gewezen, dat het Universum geenszins "ex nihilo", dat is "uit het niets" geschapen werd, maar veeleer uit God, zoals de volgende Bijbe plaats duidelijk maakt:

Deze Bijbelplaats vat het gehele ontstaan en de ontwikkeling van het AI samen. Alle dingen werden UIT GOD geschapen en wel DOOR het Woord, Zijn Zoon. Het doel van de schepping is, in het verloop van een door God gewerkte ontwikkeling TOT IN HEM, dus in volkomen gemeenschap met Hem te komen, "zodat God alles in alles zij" (1.Corinthe15:28). Dit moet op de weg van de vrijheid bereikt worden, "want God is liefde" (I.Johannes 4:8).

Vaak legt men deze tekst zo uit als zou de "onbewerkte toestand" van de zojuist geschapen, nog onvolkomen aarde, voordat God deze verder toebereidde, beschreven worden. Laten we echter aan de hand van de Bijbel zelf onderzoeken of de hier gebruikte woorden zo'n uitleg toelaten; het woord "tohu" komt twintig maal in de Bijbel voor:

Genesis 1:2; Deuteronomium 32:10; I.Samuel 12:21 (2x); Job 6:18; 12:24; 26:7;

Psalm 107:40; Jesaja 24:10; 29:21; 34:11; 40:17,23; 41:29; 44:9; 45:10,19; 49:4; 59:4;

Jeremia 4:23.

Het wordt weergegeven met: woestijn, dorre viakte, vergeefs, ijdelheid, leegte, nietigheid. Steeds Staat het in nauw verband met afgoden, ongerechtigheid, rond-dolen als straf van God, duisternis en schaduw, woestijn en wildernis. Nergens wordt het door God gewenst, maar veeleer als gevolg van het afwijken van Hem geschetst, heel duidelijk bijvoorbeeld in I.Samuel 12:21. Tenslotte wordt elke twijfel opzij gezet door:

Soms wordt ook vertaald: "Niet om "tohu" te zijn heeft Hij haar geschapen ..." Dit is echter gewoon een uitleg die de grondtekst weerspreekt, omdat daarin noch het "om te" (Hebr.: le), noch het "zijn" (Hebr.: hajah) voor "tohu" Staat! De uitleg, dat God de aarde toch "tohu" geschapen zou hebben - hoewel niet om "tohu" te blijven - rieht zich derhalve tegen Gods woord. Als men de Bijbel evenwel ernstig neemt kan er geen twijfel bestaan: de aarde werd niet "tohu" geschapen, maar naderhand verwoest. Dit resultaat wordt door de twee volgende teksten bevestigd waarin het woord "bohu" behalve in Genesis 1:2 verder nog voorkomt (samen mit "tohu"):

Zowel Jesaja als ook Jeremia berichten op deze plaatsen van verschrikkelijke katastrofen, die "tohu" en "bohu" over een land brengen en wel "als gericht" (Jesaja 34:5) omdat de bewoners "wijs zijn om kwaad te doen, maar van goed doen weten zij niet" (Jeremia 4:22). De gevolgen zijn - net als in Genesis 1:2! - verwoesting en duisternis (Jeremia 4:20,23,26,28; Jesaja 34:10). Daarmee is elke twijfel uitgesloten: de uitdrukking "tohu wabohu" betekent vernietiging en verwoesting, maar nooit een goede ("onbewerkte") toestand!

Het konkordante onderzoek van alle teksten waarin het woord "tohu" voorkomt, toont dat dit nooit een toestand beschrijft die overeenkomt met Gods wens en wil. De beide plaatsen waar de woorden "tohu" en "bohu" samen vookomen, zijn voorts een duidelijk bewijs dat de beschrij-ving van de toestand van Genesis 1:2 de aarde beschrijft NA EEN KATA-STROFE. De oorzaak daarvoor kan siechts een afwijken van God geweest zijn, hetwelk een gericht tot gevolg had. DAT DE AARDE "TOHU WABOHU" GESCHAPEN ZOU KUNNEN ZIJN, IS DERHALVE UITGESLOTEN!

Hoewel de tekst van Genesis 1:2 de oorzaak van het Tohu-wabohu van de aar niet aangeeft, moge hier in't kort gepoogd worden, deze belangrijke vraag beantwoorden. De bijbel bericht ons dat er een zichtbare - d.i. met de zintuig waarneembare - en een onzichtbare - dus voor onze zintuigen verborgen - werh lijkheid bestaat:

Tot de onzichtbare werkelijkheid behoren wezens waarvan er in deze tekst enig genoemd zijn. Zoals nun typeringen reeds doen verstaan, hebben zij van God c drachten tot het uitoefenen van heerschappij ontvangen. De bijbel bericht nu c reeds vroeg een zeer hoogstaand wezen, een Cherub, van God afviel en zich tegen Hem opstelde. In het Nieuwe Testament wordt te kennen gegeven, dat t de duivel (grieks: diäbolos = dooreenwerper) was, die "in den beginne zondigc (l. Johannes 3:8). In het Oude Testament wordt hij "Satan" genoemd, dat betekei tegenstander. Zijn val wordt in Jesaja 14 en in Ezechiel 28 beschreven: hij w een gezalfde Cherub geweest, in de tegenwoordigheid van God. Maar hij we trots op zijn schoonheid en volkomenheid, op zijn glans. Hij wilde "de Allerhoogi gelijk zijn" (Jesaja 14:14) en zo zondigde hij (Ezechiel 28:16) door in volle verai woording met God te breken. Dus door hem ontstond de zonde in de tot toen toe onberispelijke schepping, en met de zonde ook de dood, want "het loon v de zonde is de dood" (Romeinen 6:23). Een gevolg voor Satan zelf was de verdrijving uit de tegenwoordigheid van G (Ezechiol 28:16) maar zijn uiteindelijk gericht wacht hem nog (Openbaring 12 en 20:10). Tot zo lang blijft hij de "God van deze wereldtijd" (2.Corinthiers 4 en de "vorst van de kosmos" (Efese 2:2; Johannes 14:30; vergelijk Lucas 4:6).

Van af Genesis 1:2 ontmoeten we steeds weer de tegenstand van Satan, die e het handelen van God weerstand wil bieden. Dit is een geestelijke strijd (vergel Efese 6:11 en volgende) maar hij heeft Sterke uitwerkingen ook voor de zichtb;

schepping. Zo moet de val van de duivel verwoestende gevolgen voor zijn mach gebied gehad hebben. In elk geval Staat wel vast:

Wat de uitwerkingen van deze katastrofe op de zichtbare werkelijkheid betre men weet dat ongeveer vier miljard jaar geleden het oppervlak van maan, Mc Mercurius en Venus door een groot aantal meteorieten en planeto'i'de inslagen v woest werd. Later borrelden uit de scheuren, die door deze inslagen veroorza, waren reusachtige massa's magma, die de oppervlakten van die hemellichan overspoelden. Op die manier vormden zich uitgestrekte magmameren, de zo' naamde mären. De mare-gebieden, die we op de maan met het blote oog kuni zien (!) zijn duidelijke getuigen van die katastrofe, die ook onze aarde op dezel wijze moet hebben verwoest. Met grote zekerheid was dit de tijd van het Toi wabohu, waarin volgens Genesis 1:2 de aarde verwoest werd.

Het klopt weliswaar, dat het eerste vers van dit hoofdstuk met een scheppingsdaad van God begint, maar waarom trachten wij niet uit de Bijbel zelf te weten te komen hoe deze Genesis 1 noemt? Dit is inderdaad mogelijk omdat in het Oude Testament vaak ondertitels te vinden zijn, zogenaamde "colofoons" die aan het slot van een pericoop staan en hetgeen voorafging samenvatten; hier siechts enkele voorbeelden: Genesis 36:19; 49:28; Jozua 19:51. Ze komen overeen met een op-schrift en kunnen dus beslissend belangrijk zijn voor het verstaan van de tekst. Wat nu het bericht van Genesis 1 betreft, dit reikt tot aan Genesis 2:3, waar gesproken wordt over het in Genesis 1:1 beginnende werk. In Genesis 2:4 vinden we dan een colofoon, dus een ondertitel, die het gehele bericht als volgt samenvat:

Het met "geslachten" weergegeven woord "toledot" is uit het werkwoord "holid = verwekken" gevormd en is een meervoudsvorm, vandaar dat het eindigt op "-ot". "Toledot" betekent dus letterlijk "verwekkingen"; het komt in het geheel 39 maal in de bijbel voor (*1) en geeft geslachtsregisters of afstammingsregisters aan, zoals bijvoorbeeld:

Dit is siechts een van de vele voorbeelden hoe "toledot" voor biologische afstam-mingsreeksen gebruikt wordt. Hier wordt beschreven hoe uit de nakomelingen van Noach door verwekkingsgevolgen hele volken ontstonden, die zich van de stamboom aftakten en zelfs overeenkomstig hun afsplitsing verschillende talen hadden.

De ondertitel Genesis 2:4 doet nog een zeer belangrijke uitspraak: aanvullend op de wijze van het gebeuren (opeenvolging van geslachten) wordt ook nog een tijdsbestek aangegeven, waarin dit alles gebeurde, namelijk:

Alle "dagen" (jom) die daaraan vooraf gegaan waren worden hier als een "dag" samengevat! Omdat "jom" in de regel dat deel van de dag waarop het licht is aanduidt óf een dag van 24 uur, wordt vaak aangenomen dat ook het hele gebeuren van Genesis 1 in 7 dagen van elk 24 uur ingedeeld zou zijn. Deze gevolgtrekking is echter geenszins noodzakelijk, en zelfs, zoals wij zullen aantonen, niet eens voor de hand liggend. De algemene betekenis van het Hebreeuwse woord "jom is namelijk "tijdsbestek" en het is van groot belang op de samenhang van de tekst te letten, als men uitspraken over de lengte van de betreffende "jom" zou willen doen. Vooral als deze nader aangeduid wordt, kan het gaan om grote tijdruimten. Hier slechts twee voorbeelden:

Heeft een "jom" direct betrekking op God of Zijn handelen dan kunnen we ermi rekenen dat het om aanzienlijke periodes gaat, want in Gods ogen zijn duizei jaar als de dag van gisteren, als hij voorbij is (Psalm 90:4). taten we nog ee Genesis 2:4 bekijken, waar staat:

In het Hebreeuws vormen de onderstreepte woorden net als de hierboven geciteerde voorbeelden een grammaticale eenheid (een zogenaamde "constructus"). Daardo slaat het woord "jom" direct op een handelen van God, namelijk op de toebereiding van de aarde en van de hemelen. Is het derhalve niet te verwachten dat "jom" dus een zeer lange periode aanduidt? Ook de samenhang van de tekst eist dit: Er wordt bericht dat planten het gehele vaste land begroeien en vrucht dragen, dat dieren zich zo vermenigvuldigen dat het van hen wemelt in de zeeen. De mensheid breidt zich in het zesde tijdsbestek op grond van haar vruchtbaarheid zo uit, dat ze het gehele vaste land bevolkt, want er wordt vastgesteld: "En zo geschiedde het" - pas daarna eindigt de zesde periode (vers 31).

Eigenlijk bewijst het feit dat Genesis 1 een reeks van verwekkingsopeenvolgingen beschrijft al genoegzaam dat het hier zeker ging om grote tijdsruimten. Geen enkele van de andere in de Bijbel beschreven geslachtsregisters verliep binnen enige dagen. Daarbij gaat het bovendien om menselijke afstammingsreeksen niet om die van de hemelen en de aarde, bij dewelke het toch om veel grotere dimensies gaat.

Deze alinea uit de tien Geboden wordt als bezwaar geopperd, God heeft de hemelen en de aarde toch in dagen van 24 uur toebereid (vers 11) want ook de dagen van vers 9 en 10 zijn dagen van 24 uur. Men beoordeelt Gods "dagen" dus naar de lengte van de menselijke dagen. Dit is echter niet te rechtvaardigen, daar de Wet (dat zijn de vijf boeken van Mozes) siechts een afschaduwing van de hemel-se dingen bevat, "niet het evenbeeld van de dingen zelf" (HebreeSn 8:5: 10:1). Zo zijn bijvoorbeeld de te slachten lammeren voorafschaduwingen van het ene Lam Gods Jesus Christus (Genesis 22:8; Jesaja 53:7; Johannes 1:29; I.Petrus 1:19). Men kan de vergelijkingen echter niet direct overbrengen en ook niet onbegrensd uitbreiden! De Wet geeft siechts Symbolen, inderdaad scnaduwen en beeiden van het handelen Gods om het aanschouwelijk te maken, te onderwijzen. Als nu het verloop van de menselijke week onder andere ertoe moet dienen een handelen van God te symboliseren, dan kan men de daarbij aangegeven ordes van grootte niet gewoonweg op God overdragen! Steeds nog geldt:

De kaderverzen Genesis 1:1-2 en 2:3-4 bevatten dus vier belangrijke Stellingen, die voor het begrijpen van het bericht vanaf Genesis 1:3 volstrekt nodig zijn. Als men daarop let, bevordert men van te voren een beter begrip, zonder dat de beschrijving der gebeurtenissen met grote waar-schijnlijkheid verkeerd wordt uitgelegd, omdat men dan onbewust van verkeerde vooronderstellingen uitgaat. Die vier fundamentele Stellingen zijn:

Er zijn een aantal redenen dat er buiten de aarde reeds vóór Gods bevel licht was:

Naar onze mening beschrijft Genesis 1:3-5 het volgende gebeuren: Bij de Tohu-wabohu-katastrofe was de aarde verwoest en door een machtig wolkendek in volkomen duisternis gehuld (vergelijk de wolkenduisternis bij het Tohu-wabohu in Jeremia 4:23,28!). Later, toen God sprak: "Er zij licht!" begon het licht van de reeds in het begin met het heelal geschapen zon door te dringen. Het was welis-waar nog steeds gedempt, maar in iedergeval werd het licht - het Hebreeuwse woord '"or" betekent "licht", "lichtheid". Zo had er ook een scheiding tussen de naar-de-zon-toegekeerde en de van-de-zon-afgekeerde zijde van de aarde plaats, namelijk tussen licht en donker. Een tussenruimte scheidde die beiden waarbij er op de planeet tegelijkertijd "dag" en "nacht" is. Derhalve noemde God geen tijdsperiode dag, maar het licht; evenzo de donkere kant van de aardbol "nacht"!

Meestal wordt er toegegeven, dat het Hebreeuwse woord "jom" inderdaad ook lange periodes kan aanduiden. Maar hier zou uitdrukkelijk sprake zijn van een avond en een morgen; dus zou het hier gaan om dagen van 24 uur met zonsop- en zonsondergang. Welnu, taten we de consekwenties bezien die uit deze interpretatie volgen: de tekst laat een volgorde zien die in 't Hebreeuws nog sterker vastligt: eerst heerste er duisternis, toen werd het licht. Daarop noemde God het licht dag, de tegelijkertijd aanwezige duisternis noemde Hij nacht. Hoe en waar zou er nu een "avond" kunnen volgen? En waarom kwam na de avond direct een morgen en niet eerst een nacht? Nogmaals: volgens de grondtekst was de duisternis, dus de nacht, er al voor de "avond" (vers 5b) aanwezig (vers 4 en 5a) en aan de "morgen" (vers 5b) ging de dag vooraf, de lichtigheid (vers 4). Het etymologische onderzoek van de woorden, die hier met avond en morgen vertaald worden, kan ons echter helpen een antwoord te vinden:

De aan dit woord te gronde liggende wortel " -r-b" heeft verschillende betekenis-sen, hoofdzakelijk echter duidt hij aan:

een wissel, ruiling, bijv. bij de ruilhandel, bij borgschap

een ingaan, een ondergang, in 't bijzonder de zonsondergang

De grondbetekenis van " äräb" schijnt dus een wissel te zijn waardoor in de loop van een ondergaan, vergaan, waarbij vermenging plaats heeft, het vorige door iets nieuws afgelost, vervangen wordt. Daarvoor is de avond van een zonnige dag een goed voorbeeld: door het vergaan, ondergaan van de zon achter de horizon geschiedt een wisseling van dag in nacht, waarbij een vermenging van licht en duisternis plaats heeft - de schemering.

Vooronderstellingen: Er bestaan stabiele nucliden (atoomkernsoorten) en andere die radioaktief uiteenvallen. Voor elk van de instabiele nucliden geldt, dat na een bepaalde, "halfwaardetijd" genoemde periode steed de helft van de beginhoeveelheid uiteengevallen is. De halfwaardetijden van de nucliden kunnen van zeer verschillende lengte zijn en zijn kenmerkend voor de betreffende nuclide. Ze zijn volgens alle theoretische beschouwingen en practisch ervaringen de essentie van het onbeinvloedbaar-gelijkblijvende. De halfwaardetij kan door invloeden van het milieu niet veranderd worden, ze is evenmin afhankelijk van druk of temperatuur als van de soort chemische verbinding, waarin de nuclide ingebed is. De volgende tabel laat zien hoeveel procent van de begin-hoe veelheid van een nuclide na het verstrijken van 1,2,3 ... halfwaardetijden nog voorhanden is:

50 25 13 6,3 3,1 1,6 0,8 0,4 0,2 0,1 0,05 0,02 0,01 ... procent rest

Na 13 halfwaardetijden is dus nog maar ongeveer 0,01% = een tienduizendste van de beginhoeveelheid aanwezig. Dit is tevens de aanwijsbare grens voor he voorkomen van nucliden in de aardkorst nu.

Waarnemingen: Er bestaan 263 stabiele nucliden, en 23 zogenoemde langlevende nucliden (waarvan pas na meer dan 500 millioen jaar de helft uiteengevallen is) en 39 middellanglevende nucliden (met een halfwaardetijd tussen 10 000 en 500 millioen jaar). Nu is het een belangrijk en geenszins vanzelfsprekend feit dat alle 286 stabiele en langlevende nucliden zonde uitzondering in de aardkorst voorkomen en bewezen kunnen worden. De 39 middellanglevende nucliden evenwel ontbreken geheel (met uitzondering van 4 nuclide die als tussenproduct van de vervalsreeks van het langlevende uranium 238 respectievelijk uranium 235 tot nu toe steeds opnieuw gevormd worden)!

Konclusies: Daar er in de aardkorst geen middellanglevende nuclide meer oorspronkelijk voorkomen, moet sinds de vorming van deze elementen een tijd voorbijgegaan zijn, die minstens overeenkomt me het 13-voudige van hun halfwaardetijd, want ze zijn zo volledig uiteengevallen dat hun aanwijsbaarheid niet meer mogelijk is. Anderzijds kunnen voor de langlevende nucliden niet meer dan 13 halfwaardetijden voorbij zijn, omdat ze allemaal nog voor meer dan 1,01% bestaan en dus aan te tonen zijn. Daar de grens van het voorkomen ligt bij een halfwaardetijd van 500 millioen jaar moet de tijd van het algemene onstaan van de nukliden ongeveer 13 x 500 millioen = 6, miljard jaar achter ons liggen.

Een tegenwerping: Men zou kunnen tegenwerpen dat alle 286 stabiele langlevende nukliden gevormd zijn maar de 39 midde langlevende niet, of die zouden naderhand vervluchtigd zijn. Maar deze verklaring is hoogst ongeloofwaardig, want de waarschijnlijkheid van toevallig juist deze verdeling is kleiner dan 1 staat tot een triljoen! De wel aanwezige en de ontbrekende nucliden verschillen systematisch namelijk niet in hun kern-physieke struktuur en energiebalans, en evenmin in hun chemische eigenschappen. Daarom zien we niet in waarom enerzijds het altijd voorkomen van de stabiele en langlevende nucliden en anderzijds het volkomen ontbreken van de middellanglevende nuclide een andere reden zou hebben dan juist hun verschillende halfwaardetijd. Tengevolge daarvan namelijk is de ene soort pas gedeeltelijk uiteengevallen en daardoor nog aantoonbaar terwijl de andere soort daarentegen vrijwel geheel uiteengevallen en niet meer terug te vinden is.

De Luthervertaling spreekt hier van een "veste", waarschijnlijk ontleend aan de vulgata, een Latijnse vertaling van de bijbel, die omstreeks het jaar 400 na Christus ontstond. Deze vertaalt, waarschijnlijk overeenkomend met het wereld-beeld van toen, "raqia" met "firmamentum", dat afgeleid is van "versterken, bevestigen". Maar "raqia" stamt af van het werkwoord "raqa" waarvan de grond-betekenis luidt: "een substantie tot een dunne laag pletten". Dit bevestigen ook de verwante woorden:

hebreeuws: raq = 1. dun, iel; 2. slechts

" raqiq = plat brood, vlaai (Exodus 29:2,23)

" riqqua^ = dun plaatijzer (4.Mose 17:3)

assyrisch: rakaku = dun maken

arabisch: raqqa = dun zijn

syrisch: riqo^ = dun maken

Het werkwoord "raqa" nu wordt ook voor het plathameren van zachte metalen tot blik gebruikt, maar het is een misverstand om het daarom de betekenis van: "door hameren vastmaken" toe te schrijven! Dit woord heeft noch met hameren noch met vastmaken iets te doen, maar betekent gewoon het overtrekken van een onderlaag met een dun laagje, bijvoorbeeld van een gegoten afgodsbeeld met een dunne goudlaag (Jesaja 40:19) of van het aardoppervlak met planten (Jesaja 42:5). Daarom zou een voor de hand liggende vertaling van "raqi " kunnen zijn: "een dun uitgespreide (lucht-) laag". God noemde deze in het Hebreeuws "sjama-jim", wat een meervoudsvorm is en in 't algemeen "de hemelen" betekent. Net als in het Nederlands kunnen daarmee verschillende soorten hemelen bedoeld worden, want in't algemeen geldt voor iets dat "hemel" genoemd wordt, dat het op de een of andere manier hoger is dan de aarde (vergelijk Jesaja 55:9). Drie soorten hemel zijn:

Hieraan nog een bijbelplaats toegevoegd kunnen we nu afsluitend vastleggen wat er in Genesis 1 met "raqi " bedoeld wordt:

Wij leggen er de nadruk op dat hier niet sprake is van een scheppingsdaad van God. Er staat niet: "... en God schiep (bara')", maar in de grondtekst staat heel duidelijk dat de aarde, dus het vaste land het ontspruiten van planten zou moeten veroorzaken. Zo gezien schijnt Gods bevel in eerste instantie onbegrijpelijk; als we het volgende vers bekijken helpt dat ons echter een stap verder:

De hier gebruikte vorm van het werkwoord "jatsa"' betekent letterlijk; "veroorzaki dat iets uitkomt". Twee dingen zijn in dit verband bijzonder belangrijk:

Daarmee staat in elk geval vast, dat het plantaardige leven reeds van tevoren moet hebben bestaan, zodat het nu door het vaste land tevoorschijn gebracht kon worden. Uit het tekstverband blijkt dat als plaats van oorsprong van de planten alleen het vaste land zelf of de wereldzeeen in aanmerking komen (vers 10), waarbij de zeeen het laatst, onmiddellijk voor Gods bevel, genoemd worden en dus het meest daarop betrokken zijn. Een ander feit geeft een duidelijke verwijzing naar de oorsprong van de planten: nergens in de Bijbel wordt melding gemaakt van het scheppen van het plantaardige leven, het lijkt in Genesis 1:12 uit het niets op te duiken. Maar we moeten de volgende uitspraak nauwkeurig bekijken:

Het met "beschermend zweven" vertaalde werkwoord "richeph" komt in de Bijbel slechts twee maal voor, nl. in Genesis 1:2 en op de volgende plaats:

Het is opvallend dat hier (evenals in Genesis 1:2!) melding gemaakt wordt van een "tohu" (vers 10) waaruit God levende wezens, namelijk het volk Israel, redde! Dit handelen van God wordt vergeleken met het in het volgende vers beschreven bedekkende gebaar van roofvogels, waarbij ze hun vleugels over hun jongen in het nest uitbreiden om ze tegen alles wat hen bedreigt te beschermen. Dit wordt bevestigd door de verwante woorden:

- arabisch : refrefe = de vleugels beschermend uitspreiden

- syrisch : racheph = ergens overheen gaan liggen, broeden

Gezien dit resultaat ligt het voor de hand dat er in Genesis 1:2 niet van levenloze materie gezegd wordt dat deze beschermd werd. Het moet stellig iets levends geweest zijn, dat door Gods Geest voor de ondergang bewaard werd en wel in de wateren. De planten in de derde fase stammen dus waarschijnlijk af van een levensvorm die reeds "in den beginne" geschapen was en tijdens de tohuwabohu-catastrophe in de wateren door Gods Geest beschermd was. Door het omhoogkomen van het vaste land (verzen 9,10) werd dan veroorzaakt dat reeds aanwezig plantaardig leven uit de zeeen TEVOORSCHIJN KWAM (jatsa') en zich op het vaste land verbreidde.

Soms wordt er op gewezen dat de zon toch pas op de vierde "dag" geschapen zou zijn, en tegelijkertijd wordt de vraag gesteld, waar het licht van de eerste drie dagen vandaan zou komen. Hierbij twee belangrijke constateringen:

Het gaat hier dus niet om de zon en de maan als hemellichamen, maar om de van hen uitgaande lichtstraling (ma'or)! Deze was reeds aanwezig en werd nu toebereid (asah). Zo wordt het volgende vers begrijpelijker:

Het zeer vaak gebruikte woord "natan" heeft niet het geringste te maken met een "aanhechten" of "bevestigen", maar betekent gewoon: "geven", "toegeven", ook in de zin van "toestaan", "volmacht geven". Een heel algemene vertaling zou misschien kunnen luiden: "in een werkingsgebied brengen". In het tekstverband is dat bedoelde werkingsgebied de dun uitgespreide luchtlaag (raqia) waarover op blz. 12 reeds uitvoerig gesproken werd. Laten we nu trachten een samenvattende verklaring te geven:

Door de tohu-wabohu-catastrofe werd de aarde verwoest en in volkomen duisternis gehuld (Genesis 1:2) omdat het licht (‘or) van zon en maan absoluut niet door het dikke wolkendek kon dringen. In de loop van de eerste periode werd dit hindernis minder - "het werd licht (‘or)" omdat het licht van de zon weer tot het aardoppervlak kon doordringen. Er bleef echter een, weliswaar lichtdoorlatende wolkenlaag bestaan, zodat er wel verschil tussen dag en nacht was, maar noch zon noch maan zichtbaar waren - vergelijkbaar met(nu)een bewolkte dag. Tot de vierde periode was er in de onderste luchtlaag (raqia) dus alleen diffuus licht geweest. Pas van toen af aan konden de sterren rechtlijnig tot in de onderste luchtlaag doordringen en het aardoppervlak bereiken. Men zou dit ook zo kunnen uitdrukken:

De van de sterren uitgaande rechtlijnige lichtstraling werd nu "in het werkingsgebied van de "raqia" gegeven (natan)". Op de lange weg door de atmosfeer ondergaat deze daarbij - ook nu nog - een belangrijke beinvloeding en verandering, bijbels uitgedrukt: hij wordt toebereid (asah, Genesis 1:16).

Tot zover was er op de gevallen aarde al organisch leven aanwezig, bijvoorbeeld de planten (vers 12), maar nu kwam er een scheppingsdaad van God waarbij Hij iets volledig nieuws uit zichzelf tot bestaan bracht: wezens met "ziele"-leven, Hebreeuws "nefesh", waarvan de typische kenmerken bijv. driften, verlangens, angst en vreugde zijn. De dieren, waarover in vers 20 bericht wordt, zijn enerzijds wriemelende levende wezens in de wateren der zeeen en anderzijds vliegende dieren die zich in het binnenland vermeerderden. De vertaling met "vogels" is niet correct, omdat het hier gebruikte zelfstandige naamwoord " oph" afgeleid is van het werkwoord " uph = vliegen" en dus "vliegenden" betekent - waarmee ook Insekten aangeduid worden (bijv. 3. Leviticus 11:20-22).

Het is buitengewoon belangrijk, dat de levende zielen van het vasteland niet geschapen (bara') werden! Daarentegen veroorzaakte het vasteland dat zij tevoorschijn kwamen, daarna werden zij toebereid (asah). Ons onderzoek van het verslag omtrent de derde tijdsperiode had als resultaat, dat de veroorzakingsvorm van "jatsa"' tot uitdrukking brengt, dat Jemand of iets veroorzaakt, dat een reeds bestaande zaak of wezen tevoorschijn gehaald of tevoorschijn geleid of - gebracht wordt (blz 13). Uitgaande van taalkundige overwegingen en van de context kwamen wij tot de conclusie, dat toen het vasteland het tevoorschijnkomen van plantaardig "leven" uit de wateren der zeeen veroorzaakte. Het feit, dat het verslag over het ontstaan van de landdieren op dezelfde wijze geformuleerd wordt, toont aan dat zich daarbij een soortgelijk verloop van gebeurtenissen moet hebben afgespeeld. Deze keer is het van te voren al duidelijk, waarop dat "tevoorschijn laten komen" betrekking heeft: het enige dat bedoeld kan zijn zijn de wateren der zeeen. Daarin waren al wezens met zieleleven aanwezig, die God eerder geschapen had (vers 20-22) en waarvan nu een deel "eruit" kon "komen". We kunnen ons deze gang van zaken misschien als volgt voorstellen: Door stijgingen van het vasteland zakte de zeespiegel langzaam. Langs de oevers ontstonden ondiepe meren, die langzamerhand opdroogden. Deze veranderingen hadden de aanpassing van niet-specifieke zeedieren aan het leven op het vasteland tot gevolg. In die zin "veroorzaakte" het vasteland, dat reeds bestaande levende zielen op het land "eruit kwamen" (jatsa', vers 24).

De grondtekst wijst er op dat de mensheid in twee "fasen" is ontstaan: zij is zowel (toe)bereid (asah) als geschapen (bara'). Het valt op dat God al voor de schepping van de mensheid zegt: "Laat ons mensen (toe)bereiden (asah)", en wel om de volgende reden: het woord 'asah' komt ca. 2600 maal voor in het Oude Testament en geeft een handeling aan, waarbij God of ook mensen iets dat al aanwezig is doelgericht (toe)bereiden; drie voorbeelden daarvan:

In Genesis 1:26 kan de (toe)bereiding volgens de context alleen maar betrekking hebben op de levende wezens die al tijdens de zesde tijdsperiode bestonden (vers 24,25) en die ook viak voor de (toe)bereiding van de mensheid genoemd worden. God bereidde dus een deel van deze levende wezens, die Hij al eerder tot levende zielen geschapen had, doelgericht toe, eerst tot landdieren, en nu was de mensheid aan de beurt. En zoologisch gezien is de mens in vergelijking met de dieren echt geen 'nieuw schepsel'. Mens en dier hebben allebei dezelf de Organen en ze zijn onderworpen aan dezelfde wetten van stofwisseling, groei, ouder worden en sterven. Dit wordt in de Bijbel nadrukkelijk gezegd:

Pas na de (toe)bereiding of juist daarin volgde de schepping: "En hierop schiep (bara') God de mens ...". Van welke aard was deze scheppingshandeling? Wel, de al bestaande levende wezens, die dieren, waaruit de mensheid werd (toe)bereid, vormden een twee-eenheid van lichaam en ziel. Maar de mens kan zijn opdracht om te heersen slechts daarom vervullen (vers 26), omdat hij een geestelijk begaafd wezen is, geschapen naar het beeld van God. En God is Geest (Johannes 4:24).

God was op de gevallen aarde doelgericht aan het werk geweest en had het eertijds verwoeste hemellichaam tot een bewoonde planeet (toe)bereid. Het was de bedoeling van God om uitgaand van de aarde de gehele schepping te verlossen. En daarbij speelde de mensheid een heel belangrijke rol, want God wilde een verbondsrelatie met de mens aangaan (vg. Romeinen 8:19ff; Psalm 8:4-6). De opdracht van de mens zou zijn, een middelaar tussen God en de gevallen schepping te worden. Daarvoor hat God hem enerzijds (toe)bereid uit wat al bestond en anderzijds nieuw geschapen: omdat de mens biologisch gezien van de dieren afstamt en zelfs een dier is, omvat hij alle fasen van de wereld, van materie tot bezield leven, en daardoor vertegenwoordigt hij dus de schepping voor God. Maar hij is meer dan dat: hij is ook naar het beeld van God geschapen en hij vormt een eenheid van geest, ziel en lichaam (1. Thessalonicenzen 5:23).

Het is de bedoeling dat hij geestelijke gemeenschap met de Schepper zelf heeft en zo een vertegenwoordiger van God in de gevallen schepping is, die de heerschappij van God uitoefent in liefde en gerechtigheid en in gehoorzaamheid jegens God. Het is echter wel zo dat de gehele mensheid eerst zelf door God verlost moet worden; dan pas kan zij, in volkomen gemeenschap met Hem, haar roeping vervullen. Het plan van God is dus van meet af aan op de ene Mens Jezus Christus gericht geweest, die als "de Mens" (Johannes 19:5) en tegelijkertijd als de Zoon van God en dus God zelf (Johannes 1:1,14; 20:28,29) deze verlossing moest bewerkstelligen (Johannes 1:29). Pas in de gemeenschap met de ene Mens Jezus Christus en doordat zij naar Zijn beeld veranderd wordt (Johannes 15:4,5; 2. Corintiers 3:18), kan de mensheid de opdracht vervullen, waarvoor zij door God geschapen is. De (toe)bereiding en de schepping van de mensheid vormden dus een grote stap in de richting van dit doel - de verlossing van de schepping - en alles was klaar voor de verwezenlijking van de volgende stap in het plan van God: het maken van een verbond, een nauwe geestelijke gemeenschap tussen God en de mens. En dat betekende dus het einde van een werkingsperiode van God.

In Genesis 2:4 leren we dat het bij de gebeurtenissen in Genesis 1 om 'volgorden van ontstaan in nun geschapen worden (bara')' gaat. Dat betekent dat scheppingshandelingen van God de basis vormden voor de ontstaansgeschiedenis. Het Hebreeuwse woord 'bara' = scheppen' komt slechts 47 maal in het Oude Testament voor en wordt uitsluitend gebruikt voor een handelen van God, waarbij Hij uit zichzelf iets nieuws doet ontstaan. In Genesis 2:3 wordt er dan (in de grondtekst) een wetmatigheid in het handelen van God beschreven: "God schiep (bara') om (daarna het geschapene) (toe)tebereiden ( asah)." Tussen de afzonderlijke scheppingshandelingen, die a.h.w. de pijlers waren, waar de ontwikkeling op rustte, vond er dus een doelgerichte (toe)bereiding door God plaats, gericht op de volgende scheppingshandeling. De overgang van de ene 'fase van de wereld’ naar de volgende, hogere berustte telkens op een scheppingshandeling (bara’) van God, die aan de al (toe)bereide schepping iets toevoegde wat er nog niit eerder geweest was. De drie in Genesis 1 vermelde scheppingshandelingen van God zijn:

In Genesis 1 wordt herhaaldelijk gezegd dat de levende wezens van de aarde in verschillende 'aarden' voorkwamen. De vraag rijst dan: sluiten de uitspraken van de Bijbel over de diersoorten uit dat levende wezens van elkaar afstammen, zoals de natuurwetenschappen leren? Staan de Bijbel en de natuurwetenschappen hier tegenover elkaar omdat de Bijbel beweert dat de soorten kant en klaar en onafhankelijk van elkaar geschapen zijn door God, terwijl ze volgens de natuurwetenschappen ontstaan zijn doordat bestaande levensvormen zich in verschillende takken splitsten? Om aan te tonen wat de Bijbel onder de term 'aard' Verstaat, vatten we samen wat de standaard woordenboeken (bijv. Gesenius/Springer uitg. 1962; Koehler-Baumgartner/E.J.Brill 1958) gemeenschappelijk zeggen over de Hebreeuwse woordgroep 'min':

De Hebreeuwse wortel 'min'; Deze wortel ligt ten grondslag aan het zelfstandig naamwoord 'min' en betekent: van een al bestaande stof afscheuren, afsnijden;

in overdrachtelijke zin: verschillend maken.

De Arabische wortel 'min': Deze wortel betekent (ter vergelijking): van elkaar

scheiden, splitsen; in overdrachtelijke zin: van alle kontakt afzonderen, verre houden.

Nieuwhebreeuws 'min': Ketter, afvallige, sektarier, Joodse Christen. Verwante

'men' (Psalm 68:24) = deel, aandeel

'manan' = scheiden, afscheiden, delen, afzonderen

'manah' (overdrachtelijk van 'splitsen, delen') = teilen, toebedelen

'manah' (afgeleid zelfstandig naamwoord) = deel, aandeel, portie.

De grondbetekenis is: schelding, afsplitsing, 'deel van'. In de context kan het de volgende betekenissen hebben:

De hele woordgroep 'min' en de verwante uitdrukkingen hebben de volgende grondbetekenissen gemeen: het gaat om ...

1. het deel, het uitgangspunt, de oorsprong vanuit iets bestaands,

2. de afscheiding, afzondering, verwijdering, afsplitsing hiervan,

3. en als gevolg daarvan de onder-scheiding, het 'iets aparts zijn', zodat

het tenslotte niet meer met het oorspronkelijke verenigbaar is.

De algemene betekenis van het zelfstandig naamwoord 'min' is dus afkomst/her-komst, af scheid ing/afsplitsing, 'datgene, wat zich door zijn eigenschappen onder-scheidt'; in deze zin ook: aard, soort. Een treffender beschrijving van het natuur-wetenschappelijke begrip 'soort, aard' is er nauwelijks te geven. Men gaat er tegenwoordig van uit dat de soorten ...

Samenvattend kunnen we dus vaststellen dat het bijbelse begrip 'min = afkomst, herkomst' duidelijk aangeeft dat de 'soorten' zich van een gemeenschappelijke oorsprong hebben afgesplitst en als gevolg daarvan verschillende wezenskenmerken hebben gekregen!

1. Men zegt wel dat de tohu-wabohu van Genesis 1:2 geen verwoesting geweest kan zijn, want de woorden "... het was zeer goed" van vers 31 zouden dood en verderf in de schepping uitsluiten. Bij nauwkeurig lezen houdt dit argument echter geen stand: er wordt niet van het gehele heelal of de aarde gezegd dat ze 'zeer goed' waren, maar van datgene, wat God in de gevallen schepping bewerkte. Voor de gevallen schepping blijft deze uitspraak tot haar volkomen verlossing geldig - zij is verminkt door schuld, dood en verderf, maar alles wat God er in doet, is onberispelijk.

2. In Genesis 2:2,3 wordt meestal vertaald dat God van Zijn werk 'gerust’ heeft. Het hieraan ten grondslag liggende Hebreeuwse woord 'sjabat' betekent echter letterlijk 'ophouden', wat duidelijk blijkt uit de volgende Schriftplaatsen en uit nog vele andere:

Het is niet zo dat God al Zijn aktiviteiten stopzette; Hij hield op met een heel bepaald werk. Daarna bleef Hij niet onledig, maar Hij zegende de zevende tijdsperiode en heiligde die. God is geen mens, die bij het werken moe wordt en dan moet uitrusten, integendeel, Hij werkt voortdurend in de schepping en Hij draagt het heelal zonder onderbreking door Zijn Woord:

3. Terwijl van alle voorgaande tijdsperiodes gezegd wordt dat ze 'ophielden’ waarna er iets 'nieuws aanbrak', wordt dat van de zevende tijdsperiode nergens gezegd. En dus duurt deze periode nog steeds voort! Nu begrijpen we ook waarom er staat dat God de zevende dag zegende, omdat Hij op die dag van al Zijn werk ophield: er stond een volkomen nieuw hoofdstuk in het handelen van God voor de deur, dat nog binnen de zevende tijdsperiode zou beginnen, en daarom verleende God die dag zegenrijke kracht. Bovendien is dit nogweer een bevestiging dat de tijdsperiodes in Genesis 1 lang geweest moeten zijn, want als de zevende dag nu nog steeds voortduurt, moeten ook de voorgaande zes tijdsperiodes heel lang geweest zijn.

De lezer heeft zich misschien al afgevraagd waarom de tekst van Genesis 2:5 e.v. tot nu toe nog niet in het onderzoek betrokken is geweest. Is het niet gewoon een 'tweede scheppingsverhaal', dat hetzelfde gebeuren beschrijft als de ontstaansgeschiedenis van Genesis 1? Laten we allereerst het begin van dit verhaal eens lezen (Genesis 2:5-15):

Ook deed de HERE God allerlei geboomte

begeerlijk om te zien en goed om van te

in het midden van de hof, benevens de boom

uit de aardbodem opschieten, eten; en de boom des levens der kennis van goed en kwaad.

In het verloop van het verhaal van Genesis 1 en 2 wordt het gezichtsveld verscheidene keren achtereen vernauwd:

In dit verband is het zeer belangrijk dat het Hebreeuwse woord "äräs' net als in het Nederlands meerdere betekenissen kan hebben:

De juiste betekenis valt alleen uit de context te halen. Uit het bestuderen van Genesis 2:5 e.v. wordt duidelijk dat vanaf daar het land Mesopotamie bedoeld is, dat tussen de zee (de Perzische Golf) en het geborgte Ararat (Genesis 8:4) ligt en doorstroomd wordt door de in Genesis 2:14 genoemde rivieren Tigris en Eufraat. Daar liggen ook de landen Cäräs) Kus en Assur (Genesis 2:13,14). Daarom Is de volgende letterlijke vertaling van Genesis 2:5 juist:

De reden voor het ontbreken van plantengroei in dit gebied was dus niet dat er totaal geen planten en mensen bestonden! Er was gewoon gebrek aan regen en er woonden daar geen mensen die door middel van irrigatie landbouw hadden kunnen bedrijven.

_________________________________________________________________________

De verkeerde veronderstelling dat Genesis 2:5 e.v. als "tweede scheppingsverhaal' dezelfde gebeurtenissen beschrijft als Genesis 1:1 - 2:4 leidt natuurlijk tot pogingen de beide verhalen met elkaar in overeenstemming te brengen. Omdat beide teksten echter verschillende gebeurtenissen behandelen, zijn zulke pogingen tot mislukken gedoemd. Een kort overzicht moge dit verduidelijken:

1. Planten op het vasteland Voordat er planten in het land zijn,

wordt de ene mens, Adam, gevormd

2. Zee- en landdieren Dan planten in Eden

3. De schepping van de mensheid Boomvruchten - verbod!

4. Het voedsel - geen verbod! Daarna dieren in Eden

5. - - - Tenslotte: de ene vrouw, Eva

Planten - dieren - mensen Adam - planten - dieren - Eva

PLAATS: het vasteland Mesopotamie, resp. Eden

TIJD: 1ste tot 6de periode tijdens de 7de periode

Ook als men Genesis 2:5 e.v. los van het voorgaande onderzoekt, moet men wel opmerken dat de aanduiding 'scheppingsverhaal' misleidend en verkeerd is, want het woord 'bara'= scheppen' komt in dit hele gedeelte niet een keer voor! Het benadrukken hiervan is geen spitsvondigheid, maar berust op het verstandig omgaan met de grondtekst. Het ligt aan de verblindende invloed van de traditie dat men dermale willekeurig met een bijbeltekst omgaat, dat men het een 'scheppingsverhaal' noemt terwijl het woord 'scheppen' er niet eens in voorkomt!

Als men Genesis 1:1-2:4 en 2:5 e.v. als 'twee scheppingsverhalen' over een en hetzelfde gebeuren opvat, identificeert men natuurlijk ook de schepping van de mensheid (Genesis 1:27) met de vorming van Adam (Genesis 2:7). Dan zou Adam inderdaad de eerste mens zijn. Bij deze uitlegging komt men echter voor onoverkomelijke tegenstrijdigheden te staan omdat beide teksten een verschillende volgorde vertonen. Maar we hebben al vastgesteld dat beide verhalen niet verschillende gezichtspunten van netzelfde gebeuren beschrijven, maar juist geheel verschillende gebeurtenissen weergeven. Daaruit volgt dat de mensheid van Genesis 1:26,27 in geen geval met de Adam van Genesis 2:7 geidentificeerd mag worden! Adam werd namelijk in de 7de tijdsperiode ongetwijfeld als individu gevormd (jatsar), terwijl God de mensheid al in het verloop van de 6de werkperiode schiep (bara'), en wel als veelheid:

Door de vaststelling in vers 30: "... en het was alzo", wordt bevestigd dat de mensheid zich inderdaad al tijdens de zesde 'dag' zozeer vermenigvuldigde, dat zij het vasteland vervulde. Dit bewijst tegelijkertijd dat de zesde 'jom' een zeer lange Periode moet zijn geweest.

Tenslotte blijkt ook duidelijk uit de context dat de uitspraak "En God schiep de mens", in vers 27, collectief opgevat dient te worden. De hele mensheid wordt er dus mee bedoeld, want de grondtekst voert in de voorgaande verzen ook de planten, de water-, lucht- en landdieren in het enkelvoud, als soort, aan. De verzen 26-29 benadrukken dan de schepping van de mensen als veelheid, want ze luiden: "... opdat zij heersen", enz..

De tegenwerping dat hier sprake is van de ene man Adam samen met zijn vrouw Eva is verkeerd, want dan zou de grondtekst in vers 27 de woorden voor 'man’ (isj) en 'vrouw' Cisjsjah) moeten gebruiken. Letterlijk staat er echter: "... mannelijk (zakar) en vrouwelijk (n qebah) schiep Hij hen ...". Zo wordt duidelijk gemaakt dat het niet om twee Individuen ging, maar om de twee geslachten van de mensheid: 'mannelijk en vrouwelijk'.

Om aan te tonen dat Adam toch de eerste mens geweest zou zijn wordt het volgende Schriftgedeelte aangehaald:

Hier worden Adam en Jezus Christus tegenover elkaar gesteid: de eerste was aards en werd een levende ziel, de tweede daarentegen kwam uit de hemel en werd door Zijn opstanding uit doden een levendmakende geest. Zonder hier dieper op in te gaan kan men toch met zekerheid vaststellen dat de termen 'eerste mens - tweede mens' en 'Adam - laatste Adam' hier niet biologisch maar geestelijk bedoeld zijn. Biologisch gezien was Jezus Christus immers niet de tweede mens! En als Hij biologisch gezien de 'laatste Adam' was geweest, dan bestond de mensheid niet meer. Daarom is het goed mogelijk dat er al voor Adam mensen geweest zijn, ook al was hij in een bepaald opzicht (we komen hier nog op terug) de 'eerste mens'.

Als men deze vertalingen leest, lijkt het duidelijk dat God een stuk leem met Zijn handen vormde. Als we proberen een zo letterlijk mogelijke vertaling te geven, krijgen we:

Immer als iets of iemand door God 'gevormd' (jatsar) wordt, gebeurt dat met een speciaal doel of voor een speciale opdracht, zoals uit de volgende teksten blijkt:

Jeremia 1:5 "tot een profeet voor de volkeren ..."

Jesaja 43:7,21 "tot Mljn eer - zal Mijn lof verkondigen ..."

Jesaja 44:2,21 "die Ik verkoren heb ... Mijn knecht ..."

Jesaja 45:11,18 "ter bewoning ..."

Jesaja 49:5 "tot Zijn knecht, om Jakob terug te brengen."

De tekst van Genesis 2:7 benadrukt dus dat Adam door God geformeerd werd voor een bijzondere opdracht. Het gebruiken van het woord 'jatsar' wijst er op dat dit in de moederschoot gebeurde, bij de verwekking. Zo was Adam dus een door God verkorene (vgl. Jesaja 44:2,21).

Als men de traditionele Bijbelexegese van zich atzet, is dit de eenvoudigste uitlegging - in overeenstemming met het algemeen bijbelse gebruik van het werkwoord 'jatsar', dat m.b.t. levende wezens zonder uitzondering nun vorming in de moederschoot aangeeft. Alleen wanneer mensen iets 'vormen', gaat het om het kneden van leem, om pottenbakken (bijv. Jeremia 18:1-6). Het is een duidelijke fout dit handelen van de mens aan God toe te schrijven!

________________________

God zegt niet tegen Adam: "Stof waart gij," maar: "Stof zijt gij." Daarmee stelt Hij hem duidelijk voor ogen dat hij uit materie bestaat en vergangelijk is. Het woord aphar' betekent dus in het algemeen het bestaan uit materie van een voorwerp of een levend wezen. Niet alleen voor Adam, maar voor alle mensen gelt dus:

Ook Job wist dit, en hoewel hij een moeder had, kon hij zeggen:

We hebben al gezien dat God de mensen als geestelijke wezens naar Zijn beeld had geschapen om geestelijke gemeenschap met hen te hebben. Daarom zegende en heiligde God de zevende werkperiode, want in die periode wilde Hij een verbonds-relatie met de mensen aangaan. Dit wordt aangekondigd door de naam 'Jahwäh', die in Genesis 2:4 voor het eerst gebruikt wordt. Deze naam geeft God aan als de Zijnde in relatie tot de gewordene en dus ook vooral als Hij een verbondsrelatie met de schepsels aangaat.

Volgens het principe van de uitverkiezing, dat we door de hele Bijbel heen vinden, had God Adam speciaal 'gevormd', wat overigens altijd gebeurt als het om een bepaalde opdracht gaat. Evenals alle andere uitverkorenen in de Bijbel moest ook Adam een zegen voor de overige mensen, resp. voor de schepping zijn. Nu begrijpen we ook beter waarom zo benadrukt wordt dat Adam 'stof, dus materie, was: hij wordt daarmee beschreven als vertegenwoordiger van de materiele en vergankelijke schepping; tevens wordt zijn begrensdheid vastgesteld. Anderzijds werd hij op een bijzondere wijze door Jahwäh God voor zijn opdracht klaargemaakt, want hij kreeg een verantwoordelijkheid opgelegd, die ook een bijzondere begaafdheid en volmacht vereiste. Vandaar dat we meteen na het verhaal van zijn vorming lezen:

De grondtekst gebruikt hier niet het veelgebruikte woord 'ru^h' voor '(levens-)geest', maar 'n sjamah', dat veel zeldener vookomt en waarvan de betekenis uit de volgende drie teksten duidelijk wordt:

De laatste tekst lijkt verbluffend veel op die van Gensis 2:7! De profeet Elihu was door de Geest (ruach) van God gemaakt, maar de 'erkenntnisgeest', geest van inzicht en besef (nesjamah) van God had hem levend gemaakt. Hier wordt gezegd, dat een mens wel door God gemaakt kan worden en fysiek kan leven, maar pas door de geest van inzicht en besef van God komt hij tot geestlijk leven. In principe bezitten de mensen met hun menselijke geest namelijk van nature de mogelijkheid om met de Geest van God gemeenschap te hebben, maar daar moet wel eerst een handelen van God aan voorafgaan.

Genesis 2:7 beschrijft hoe iets dergelijks bij de ene mens Adam plaatsvond: Jahwe God blies hem de 'levensgeest van inzicht en besef in - een licht des Heren, dat verstandig en levend maakt. Omdat Adam net als alle mensen een eenheid van geest, ziel en lichaam vormde, had de geestelijke gemeenschap met God ook invloed op zijn ziel. Ook de ziel kon zijn doel pas nu geheel vervullen, nu zijn geest tot leven was gekomen en dienovereenkomstig op hem inwerkte.

Eerst geven we een overzicht van het Bijbelverhaal zoals we dat in Genesis 1:1-2:5 vinden:

Dan volgen nu slechts de belangrijkste uitspraken van de natuurwetenschappen, die met het verhaal van Genesis te vergelljken zijn:

De overeenstemming tot in de details is hoogst verbazingwekkend! Gezien de beperkte kennis van die tijd kan dit niet anders verklaard worden dan door het feit dat de Schriften van God ingegeven zijn. Zoals ons onderzoek heeft uitgewezen, hoeft de grondtekst van de Bijbel helemaal geen geweld aangedaan te worden om deze overeenstemming te bereiken. Het is voldoende de woorden in hun oorspronkelijke betekenis te lezen, er andere Schriftplaatsen ter verklaring bij te halen en goed te leiten op de context. Het zij uitdrukkelijk gezegd dat deze overeenstemming vooral op de door de natuurwetenschappen onderzochte feiten betrekking heeft, echter niet altijd op allerlei theorieen! Natuurwetenschappelijk kan bewezen worden dat er een ontwikkeling heeft plaatsgehad, maar wat de drijfkracht en de wijze waarop deze 'evolutie' verwezenlijkt is, betreff, wijken de hypotheses en de pogingen van veel wetenschappers om alles te verklaren zeker af van de Bijbel. Zij leert weliswaar ook duidelijk een afstamming en een ontwikkeling, aan het eind waarvan de mensheid staat, maar zij legt er tegelijkertijd de nadruk op dat dit hele geheuren door God bewerkt werd, namelijk door schepping (bara') en toebereiding ^asah). Men zou kunnen zeggen dat de Bijbel een evolutie door God leert, terwijl sommige wetenschappers daarentegen een 'auto-evolutie' leren, een 'zeifverwerkelijking van de materie' dus. De in de Bijbel geopenbaarde waarheid heeft niet alleen een theoretische, maar ook een praktische betekenis voor ons leven: zoeken we een ontwikkeling vooruit of omhoog op eigen kracht of op basis van de andere schepselen, dan schielen we ons doel voorbij. Maar als we er voor kiezen God in ons leven te laten werken, dan zal Hii Ziin werk in ons voltooien.

Voor veel mensen bestaat er een groot "Maar" ten opzichte van de Bijbel: hun bezwaar is dat je er toch niet op kunt vertrouwen, want zij is per slot van rekening door mensen geschreven en staat daarom vast vol met fouten. Er staat misschien een hoop wijsheid en waarheid in, maar je hele leven er op afstemmen, dat is toch te gek? En bovendien, is de Bijbel dan echt zo belangrijk voor het leven van de mens?

Wel, de reden dat we Gods Woord nodig hebben, is dat het ons Gods wezen en Zijn handelen met de schepping - vooral met de mensen - openbaart. Het beschrijft ons de plannen van God en daarmee ook het doel van het menselijk leven. Maar dat niet alleen, het toont ons ook welke hulp God ieder mens afzonderlijk aanbiedt om het hem mogelijk te maken Gods opdrachten te vervullen. Als we geen acht slaan op Gods Woord, gaan we onze eigen weg en missen we het door God gegeven doel omdat we Hem verkeerd begrijpen. Maar als we beseffen wat Gods wezen en wat Zijn plannen met ons zijn, dan wordt ons leven radikaal anders:

Wat de betrouwbaarheid van Gods Woord betreft, uit het onderzoek van het begin van de Bijbel is gebleken dat haar woorden verbazend precies overeenkomen met de in het licht van het huidige wetenschapppelijke onderzoek bekende feiten. Veel Problemen, schijnbare tegenstrijdigheden en fabelachtig klinkende uitspraken worden na een grondig, onbevooroordeeld onderzoek duidelijk zonder dat er kunstgrepen aan te pas hoeven te komen. Het is duidelijk geworden dat veel fouten die aan de Bijbel worden toegeschreven, hun oorsprong niet in het Woord van God vinden, maar in exegeses en menselijke tradities. Het is dus onze verantwoording om niet tevreden te zijn met menselijke meningen over Gods Woord, maar om het zelf te toetsen en een beslissing te nemen.

Een van onze moeilljkheden zit hem misschien in de wijdverbreide gedachte dat iets of door God bewerkt wordt - en dus goddelijk is - of een produkt van het "toeval" is, van de mens, en dus gebreken vertoont. Maar het onderzoek van het eerste hoofdstuk van de Bijbel heeft juist laten zien dat God voortdurend op de schepping inwerkt en dat dit handelen niet alleen door middel van "wonderen" plaats-vindt, maar doordat Hij spreekt en Zijn woord zich in de loop van de tijd vervult! Daarom is de vraag: "Is de mens door God geschapen of stamt hij van de dieren af?" al verkeerd. De Bijbel leert dat de mens zeer zeker van de dieren afstamt, dat hij biologisch gezien eigenlijk zelfs een dier is, maar dat hij tegelijkertijd door God in Zijn beeld werd geschapen en daarin een heel bijzondere waarde heeft! Hetzelfde geldt voor de vraag of de Bijbel nu het Woord van God of van mensen is: de Bijbel zegt zelf heel duidelijk dat zij door mensen geschreven en overgeleverd is, maar tegelijkertijd is zij Gods Woord omdat God in de mensen, die Hij opdroeg Zijn Woord te verkondigen, gewerkt heeft. Een samenvattehd antwoord op de in het begin gesteide vraag naar het waarheidsgehalte en het belang van de Bijbel krijgen we dus in:

Het onderzoek draait echter helemaal om Adam en Christus, de eerste mens en de tweede Mens (I.Korinthe 15:47), waarbij Genesis 2 en 3, evenals Romeinen 5 de basis vormen. Omdat Adam naar Christus heenwijst (Romeinen 5:14), zijn ook de overeenkomsten tussen beide opvallend.

Grondig onderzoek van de Hebreeuwse grondtekst toont dat de Bijbel geen sprookjes-verhalen bevat, maar historische gebeurtenissen beschrijft, die zelfs door de archeologie bevestigd worden. Onderwerpen zijn: De historische achtergrond bij Genesis 2 -Namen als geschiedensisoorkonden - De tijd voor de zondvloed volgens de archeologie - De aanloop naar en de doorbraak van het polytheisme - Het verbond van Noach - De omvang van de zondvloed volgens de Bijbel en volgens de archeologie.

Het doel van dit onderzoek is een kort overzicht van de inhoud van de Bijbel te geven, waarbij de aandacht vooral gericht zal worden op de verwezenlijking van Gods heilsplan. Deze lijn loopt van de schepping van het heelal via de tohu-wabohu-tijd, de uitverkiezing van het volk Israel, de tijd van de Evangelien en de Handelingen, het herstel van Israel, de toekomstige wereldtijd en de nieuwe schepping naar "God alles in allen" (I.Korinthe 15:28). Het Nieuwe Testament spreekt het Oude Testament niet tegen, maar vormt juist een consequente voortzeting en voltooiing ervan. Pas door de bijbelse leerstellingen in een kader te zetten kan men de grote lijnen van Gods heilsplan gaan zien. De uiteenzettingen zijn bedoeld als basis en huipmiddel bij de konfrontatie met de bijbelkritiek; tevens dienen ze ter bevordering van het begrijpen van Gods Woord en van Zijn voornemen voor de hele schepping.

Het feit dat de apostel der heidenen (Galaten 2:7-9; I.Timotheus 2:7; Efeze 3:1-2) aan het eind van zijn loopbaan door vrijwel iedereen, gelovigen incluis, verlaten werd (2. Timotheus 1:15), had verstrekkende gevolgen voor de hele kerkgeschiedenis. Veel verwarring en ruzie waren het resultaat van pogingen van menige gelovige om de plaats van Israel in te nemen, in plaats van de apostel der heidenen te volgen op de hem door God geopenbaarde weg. Deze Studie probeert zijn leer duide-lijk te maken: de groeifasen van de gelovige vanaf het pasverwekte, onmondige kind van God (I.Korinthe 3:1; Hebreeen 5:13,14) tot de volwassen man, wat de eenheid van het geloof en de kennis van de Zoon van God impliceert (Efeze 4:11-16). Het doel van deze verhandeling is de volheid van Gods genade te verduidelijken en de lezer tot een zijn roeping waardige wandet aan te Sporen.

Het "Genesis-bericht" is ook in het Engels verkrijgbaar. De op deze bladzijde beschreven studies zijn alleen in het Duits aanwezig.

Armin Held, Oberreit 1, D-83620 Feldkirchen-Westerham

Tel. 0049-8063-972 301

www.urzeitundendzeit.de